Οι λοιμώξεις του γαστρεντερικού συστήματος, γνωστές ευρέως και ως γαστρεντερίτιδα, αποτελούν φλεγμονώδεις παθήσεις του στομάχου και του εντέρου. Προκαλούνται από διάφορους μικροοργανισμούς και αποτελούν μια από τις πιο συχνές αιτίες ταλαιπωρίας σε όλες τις ηλικιακές ομάδες, με ιδιαίτερη έμφαση στα μικρά παιδιά και τους ηλικιωμένους.
Οι γαστρεντερικές λοιμώξεις διακρίνονται κυρίως ανάλογα με τον παθογόνο μικροοργανισμό που τις προκαλεί:
Ιογενείς λοιμώξεις: Είναι η πιο συχνή μορφή (η λεγόμενη “γαστρική γρίπη”) και οφείλεται σε ιούς όπως ο ροταϊός (ιδίως στα παιδιά), ο νοροϊός (Norovirus) και ο αδενοϊός.
Βακτηριακές λοιμώξεις: Προκαλούνται συνήθως από την κατανάλωση μολυσμένων τροφίμων ή νερού (τροφική δηλητηρίαση). Συνήθη βακτήρια είναι η Σαλμονέλα (Salmonella), το Καμπυλοβακτηρίδιο (Campylobacter), η Σιγκέλα (Shigella), ο Σταφυλόκοκκος (Staphylococcus aureus) και το E. coli. Στους νοσηλευόμενους ή ηλικιωμένους συχνή αιτία μετά από λήψη αντιβιοτικών αποτελεί το Clostridium difficile.
Παρασιτικές λοιμώξεις: Σπανιότερες στον γενικό πληθυσμό, με συχνότερο εκπρόσωπο τη Giardia lamblia.
Τα κύρια συμπτώματα εκδηλώνονται συνήθως αιφνίδια και περιλαμβάνουν:
Έντονες και συχνές διάρροιες (οι οποίες σε βακτηριακές λοιμώξεις μπορεί να είναι βλεννοαιματηρές).
Ναυτία, εμέτους και κολικοειδή άλγη (πόνο και κράμπες) στην κοιλιά.
Συστηματικά συμπτώματα όπως πυρετό (συχνά χαμηλό στις ιογενείς, υψηλότερο στις βακτηριακές), κακουχία, ρίγος και κάποιες φορές κεφαλαλγία.
Η διάρκεια των συμπτωμάτων είναι συνήθως λίγες ημέρες στην οξεία φάση, αν και ορισμένες λοιμώξεις (επίμονη γαστρεντερίτιδα) μπορεί να ταλαιπωρήσουν τον ασθενή από 14 έως και 30 ημέρες.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, ειδικά σε παιδιά και ηλικιωμένους, είναι η αφυδάτωση λόγω απώλειας υγρών από τις διάρροιες και τους εμέτους.
Ενυδάτωση: Η βασική θεραπεία είναι η συνεχής και σταδιακή αναπλήρωση υγρών και ηλεκτρολυτών. Σε σοβαρές περιπτώσεις, μπορεί να απαιτηθεί ενδοφλέβια χορήγηση υγρών (όπως φυσιολογικός ορός ή Ringer).
Φαρμακευτική αγωγή: Τα αντιβιοτικά δεν χορηγούνται στις ιογενείς λοιμώξεις παρά μόνο σε στοχευμένες βακτηριακές περιπτώσεις, καθώς η αλόγιστη χρήση μπορεί να επιτείνει την αντοχή των μικροβίων. Αντιεμετικά, αντιπυρετικά (όπως παρακεταμόλη) και αντιδιαρροϊκά μπορεί να χορηγηθούν για την ανακούφιση των συμπτωμάτων, πάντα με ιατρική καθοδήγηση, ενώ τα προβιοτικά βοηθούν συχνά στη μείωση της διάρκειας των συμπτωμάτων.
Θέλετε να μάθετε ποιες τροφές ενδείκνυνται κατά τη διάρκεια της ανάρρωσης
